Fotobijschrift: V.l.n.r. Vader Roy, pedagogisch medewerker Adrien, Thomas, moeder Yvonne en ambulant hulpverlener Ilona
Voor Yvonne en Roy was het duidelijk dat hun zoontje Thomas op zijn vierde nog niet toe was aan school. Hij was een lief en gevoelig jongetje, maar wist niet goed om te gaan met zijn emoties. Als hij boos was, kon hij heftig reageren en bonkte hij met zijn hoofd tegen de grond of een kast. Op het kinderdagverblijf maakte hij weinig contact met andere kindjes en speelde vooral alleen. Dat baarde zijn ouders zorgen. Toen Multidisciplinaire Kinderdagbehandeling (MKD) van Combinatie Jeugdzorg werd voorgesteld moesten zij even slikken. Had Thomas echt behandeling nodig? Zo erg was het toch niet, dacht Yvonne in eerste instantie. “Maar achteraf blijkt het een schot in de roos te zijn geweest”, vertelt ze.
Binnen het MKD gingen pedagogisch medewerker Adrien en ambulant hulpverlener Ilona met Thomas en zijn ouders aan de slag, zowel in de groep als thuis. Zo kon wat Thomas leerde ook in de dagelijkse praktijk worden toegepast. De eerste stap was om goed in beeld te krijgen wat Thomas nodig had in zijn ontwikkeling. “Thomas moest zichzelf en zijn emoties beter leren kennen,” vertelt Adrien. “Door te benoemen wat we zagen, kreeg hij woorden voor wat hij voelde. Dat hielp hem om zijn emoties beter te begrijpen en minder heftig te reageren.” Ook het contact met andere kindjes werd geoefend met kleine, concrete stappen. “Als hij iets niet leuk vond, leerden we hem dat te zeggen of hulp te vragen, in plaats van zich terug te trekken.” Stap voor stap leerde Thomas zo contact maken, samen spelen, grenzen aangeven en hulp vragen.
Duidelijkheid geeft rust
Thuis is Ilona met de ouders aan de slag gegaan om hen praktische handvatten te geven, zodat zij Thomas beter kunnen ondersteunen. Ilona: “Met Yvonne en Roy heb ik gesproken over hoe ze zelf zijn opgevoed en wat ze daarvan meenemen in de opvoeding en wat Thomas nodig heeft.” Al snel werd duidelijk dat Thomas veel behoefte heeft aan duidelijkheid, voorspelbaarheid en structuur. Yvonne: “We hebben geleerd om situaties vooraf uit te leggen: wat gaat er gebeuren, wanneer en met wie. Dat geeft Thomas rust en overzicht.” Door bewuster te communiceren en beter aan te sluiten bij de behoeften van Thomas, werd zijn gedrag voor zijn ouders beter te begrijpen én te begeleiden.
Als ouders meegroeien
De begeleiding vroeg ook iets van hen zelf. Roy: “Om Thomas te laten groeien, moesten wij als ouders ook groeien. Ik heb geleerd om meer over gevoelens te praten. Dat vond ik lastig maar het helpt Thomas echt.” Het terugkijken van videobeelden van opvoedsituaties via Video-interactiebegeleiding (VIB) gaf daarbij extra inzicht. Yvonne: “We zagen dat Thomas soms letterlijk even moest schakelen. Hij viel stil, dacht na en reageerde dan pas. Hij heeft meer verwerkingstijd nodig. Nu geven we hem die ruimte en dat maakt een groot verschil.”
Klaar voor de volgende stap
Yvonne en Roy vinden het ook mooi dat Thomas zich van een timide jongetje heeft ontwikkeld tot een jongen die steeds meer en makkelijker contact maakt. Roy: “Hij is veel opener geworden naar anderen. Zijn ontwikkeling heeft onze stoutste verwachtingen overtroffen.” Aan het einde van het traject sprak het MKD het vertrouwen uit dat Thomas de stap naar het regulier basisonderwijs kon maken. “In het speciaal onderwijs waren er wel kleinere klassen en meer begeleiding,” zegt Yvonne, “maar voor Thomas’ sociale ontwikkeling had regulier onderwijs onze voorkeur.” Via korte nazorg vanuit het MKD verliep de overgang soepel, ondanks dat het in het begin wennen was aan de grootte en de drukte van de klas ten opzicht van de kleine groepen bij het MKD.
Een steeds langere vriendenlijst
Terugkijkend zijn Yvonne en Roy vooral dankbaar. “Als we niet naar het MKD waren gegaan, was Thomas waarschijnlijk vastgelopen in het onderwijs met alle ellende vandien,”zegt Roy. “Uiteindelijk had hij dan vermoedelijk een langer traject gelopen.” Yvonne knikt: “Op het MKD is precies op het juiste moment de basis gelegd die hij nodig had.” In het begin vond Thomas de grote groep spannend maar als snel maakte hij vriendjes. “Eerst zei hij dat zijn vriendenlijstje vol was,” vertelt Yvonne lachend. “Laatst zei hij dat het juist heel lang is geworden, omdat hij met bijna iedereen speelt. Het gaat nu echt goed met hem. We zijn er heel blij mee.”