Lars (16) woont in een begeleid wonen groep in Veldhoven. Lees zijn verhaal

Crisisopname, crisispleegzorg en dag- en nachtbehandeling

Eindhoven krachtenbundelLars (16) woont sinds tien maanden in een begeleid wonen groep in Veldhoven. “Mijn vader is overleden toen ik zeven jaar was. Sindsdien heeft mijn moeder voor mijn broertje en mij gezorgd. Toen ik acht jaar was, kreeg ik na het sporten heftige spierpijnen. Ik bleek een zeer zeldzame spierziekte te hebben.”

“Ik word snel moe en na te veel inspanning krijg ik vreselijk veel spierpijn. Ik kreeg hiervoor medicijnen, maar al snel was ik eigenwijs genoeg om zelf te bepalen dat ik die niet nodig had. Dat vertelde ik niet aan mijn moeder, die kwam daar jaren later bij het opruimen van mijn kamer pas achter. Dat heeft haar veel verdriet gedaan, omdat ze al die jaren dacht dat ze goed voor mij zorgde. Dat deed ze ook, maar ik accepteerde die zorg niet.”

Lastige puber

“Toen zijn de ruzies begonnen. Ik was een lastige puber. Dat vond de nieuwe vriend van mijn moeder, die inmiddels bij ons woonde, ook. Hij koos in mijn ogen te veel partij voor mijn moeder, dus ik had een grote hekel aan hem. Door de ruzies en het rotgevoel dat ik thuis kreeg, kon niks me eigenlijk meer schelen. Ik kwam in aanraking met verkeerde vrienden en werd thuis steeds onhandelbaarder. De enige uitlaatklep die ik had was het biljarten. Daar ben ik heel goed in en dat heb ik al die jaren volgehouden. Iedere keer als ik me rot voelde, ging ik met de bus naar Geldrop om te trainen. Op een gegeven moment werd de sfeer thuis zó slecht, dat mijn moeder Bureau Jeugdzorg erbij heeft gehaald. Ze kon er niet meer tegen, ze was op.”

Het goede pad op

“Toen ben ik direct uit huis geplaatst en opgevangen bij O&O (Opnamegroep crisis &
Oriëntatie). Dat vond ik vreselijk. Ik was toch een gewone jongen die zijn hele leven in een gewoon gezin had gewoond? En nu ineens werd ik als een probleemjongen thuis weggehaald. Ik voelde me echt aan de kant gezet. Al snel werd ik geplaatst bij een pleegvader van zeventig jaar! Dat vond ik niet leuk. Maar dat duurde niet lang. Want daar vond ik rust. We hadden goede gesprekken en hij liet me inzien dat ik niet goed bezig was. Dat ik te slim was om mijn toekomst te vergooien en dat mijn moeder mij niet weg wilde hebben, maar hulp had gezocht bij de opvoeding. Bij hem ben ik drie maanden geweest en dat heeft me erg goed gedaan. Ik heb al mijn verkeerde vrienden de rug toegekeerd. Een paar heb ik er zelfs mee ‘het goede pad’ op weten te krijgen. Mijn beste vriend van vroeger, die me altijd is blijven steunen, zocht ik weer op.”

Helemaal goed

“Met het biljarten ging het steeds beter. Ik zit nu in een team in Tilburg en we spelen op het hoogste niveau. Daardoor weet ik ook welke opleiding ik wil doen: de Johan Cruyff Academie in Tilburg. Dus toen Combinatie Jeugdzorg begon over een traject in kamertraining, heb ik gevraagd of dat in Tilburg kan. En dat kan. Die training start als ik zeventien jaar ben. Tot die tijd woon ik hier. Met mijn moeder heb ik weer een goed contact. Ik heb nu ook weer contact met mijn broertje en de vriend van mijn moeder. Dat komt wel een beetje door mijn oma. Haar ben ik steeds blijven zien en zij heeft ervoor gezorgd dat ik weer thuis op bezoek kon. Met mij komt het allemaal goed. Is het eigenlijk al goed. Het is goed dat er vanuit de hulp vooral ook gekeken wordt naar wat iemand zelf kan. Want het maakt je sterker als je dingen zelf kunt. Ik zou dan ook tegen iedereen willen zeggen: Hou vol, ook als je het niet meer ziet zitten!”

Bron: Eindhovense Krachtenbundel, 2013