‘Geniet van kleine stapjes, ook al valt dat niet altijd mee’

Gezinshuizen

“Mijn vrouw en ik wilden altijd al een groot eigen gezinnetje. Eerst kwam Veerle ter wereld, een gezonde en kleine dame (maar wel met een spannende zwangerschap). Daarna werd Sara geboren met een stoornis aan haar immuun-systeem. Na vijf zware en zieke jaren ontwikkelde ze leukemie. Ondanks chemo en een beenmergtransplantatie heeft ze de strijd niet mogen winnen en overleed ze in 2004. We bleven met z’n drieën over en een grote lege plek. Wetende dat we Sara nooit terug zouden krijgen, wilden we wel graag onze wens van een groot gezin vervullen.”

Omdat we wisten dat er ook veel kinderen in Nederland hulp nodig hebben, besloten we eind 2005 om ons op te geven voor de voorbereiding voor pleegouders bij Combinatie Jeugdzorg. In het najaar van 2006 kregen we onze eerste crisisplaatsing. Na zes crisisplaatsingen (variërend van 2 weken tot 2 jaar) zijn we in 2010 gezinshuis geworden. Nu, vijf jaar verder, doen we dit nog met veel enthousiasme.” Aldus Alex Jaspers, die gezins-huisouder is bij Combinatie Jeugdzorg. Hij woont samen met zijn vrouw Marjorie, hun dochter Veerle (17 jaar) en drie meiden van 13, 12 en 10 jaar die zij momenteel opvangen in hun gezin.

Hoe reageerden jullie omgeving op jullie beslissing om gezinshuisouders te worden?

In eerste instantie heel terughoudend en niet positief. Ze vonden dat we al genoeg hadden meegemaakt en wilden ons beschermen. Na verloop van tijd zagen ze wel in dat wij de kinderen met passie en plezier begeleiden en helpen. De kleine geluksmomentjes en groei van onze gezinshuiskindjes geven ons energie en weer plezier in het leven, ondanks de moeilijke en zeer complexe situaties waar deze kinderen zich in bevinden.

Hoe hebben jullie je voorbereid?

We hebben gesprekken gehad met andere gezinshuisouders, met Combinatie Jeugdzorg en diverse trainingen gevolgd. De verloskundigepraktijk van mijn vrouw hadden we aan huis en moest verhuizen. Daarna volgde een grote verbouwing. Tijdens de verbouwing werden de drie gezinshuisplekken gevuld. Een zeer drukke maar mooie periode!

Hoe was het om het eerste gezinshuiskind bij jullie in het gezin te hebben?

We hadden al ervaring met crisis-/kortdurende pleegzorg. We keken erg uit naar de eerste gezinshuisplaatsing maar wisten ondertussen ook goed wat we konden verwachten.

Hoe combineren jullie werk en zorg voor de kinderen?

Mijn vrouw werkt fulltime en onregelmatig als verloskundige. Ik had een eigen reclamestudio en als gezinshuisouder kwam ik in dienst van Combinatie Jeugdzorg. Door de intensieve zorg en begeleiding was dit moeilijk te combineren. Zeker als je dagelijks de meerwaarde vindt in de zorg van de kindjes in plaats van de grafische hectiek waar alles gisteren klaar moet zijn. Mijn passie ligt bij het helpen van de kinderen. Het reclamewerk heb ik daarom steeds verder afgebouwd en per 1 januari 2014 ben ik daar helemaal mee gestopt.

Hoe is het om gezinshuisouder te zijn?

Wat is moeilijk?
Ondanks de grote investering zijn deze kinderen onverzadigbaar en vaak ontevreden. We weten dat dit komt door hun verleden wat zorgt dat zij een flinke ‘rugzak’ hebben.

Wat valt tegen?
Het aller moeilijkste zijn situaties waarbij biologische ouders hun afspraken/bezoeken niet nakomen en wij hier kindjes hebben die echt crashen… Het dagelijks functioneren van de kinderen blijft moeilijk waardoor we moeten blijven knokken en herhalen. Vooral met spannende en stressvolle situaties vallen ze vaak flink terug.

Omschrijf een mooi moment?
We hebben veel leuke en grappige momentjes maar de mooiste zijn die waarbij er tussen ons en de kinderen een band ontstaat. Dat we emoties kunnen gaan delen en elkaar daardoor beter gaan begrijpen. Indrukwekkend en ontroerend zijn momenten als een 10-jarige voor het eerst de zee ziet en WAUW roept in de harde wind. En grappig als je naar de McDonalds gaat en er een frikandel speciaal wordt besteld. Zo kunnen we heel wat voorbeelden aanhalen.

Wat maakt deze zorg de moeite waard?

Als de kinderen tot rust komen en we groeimomentjes zien. Letterlijk groeien als kool, betere prestaties op school, zich emotioneel gaan uiten en humor uiten.

Wat zouden jullie tegen andere geïnteresseerden willen zeggen die overwegen om gezinshuisouder te worden?

Een paar dingen:

  • Onderschat het helpen van getraumatiseerde kinderen niet. Leg vooral de verwachtingen voor de toekomst niet te hoog maar blijf ze wel stimuleren.
  • ‘Zeg wat je doet, en doe wat je zegt’. Betrouwbaar en consequent zijn is zeer belangrijk.
  • Geniet van kleine stapjes, ook al valt dat niet altijd mee.
  • Hoewel het soms lastig kan zijn, is het toch belangrijk om de eigen ouders zich welkom te laten voelen in je huis. Het is in het belang van de kinderen en hun plaatsing dat er geen strijd is tussen gezinshuisouders en de eigen ouders. Door open communicatie leer je deze ouders beter kennen en ook hun problemen en verliessituaties.
  • Je wilt als verzorger het beste voor de kinderen, dat willen de instanties ook! Toch gaat het met de bureaucratie soms niet zo snel als je zou willen. Blijf dan wel communiceren, zodat irritaties uitblijven.

Om privacy redenen is de foto bij dit stuk niet het gezin Jaspers